Dyscalculie is een specifieke leerstoornis die kan zorgen voor hardnekkige problemen met rekenen en omgaan met getallen. Het wordt steeds duidelijker dat deze stoornis net zo belangrijk is om te signaleren en te begeleiden als dyslexie.
Volgens recente schattingen heeft in Nederland ongeveer 2% tot 3% van de mensen dyscalculie, wat betekent dat duizenden kinderen en jongeren moeite hebben met basisvaardigheden zoals klokkijken, rekenen en het toepassen van getalbegrip in praktische situaties. Dit percentage is vergelijkbaar met hoe vaak dyslexie voorkomt, namelijk ongeveer 4%.
Dyscalculie lastiger te herkennen
Wat opvalt is dat dyscalculie vaak minder goed herkend wordt dan dyslexie, terwijl het even hardnekkige gevolgen kan hebben voor leren en vrije tijd. Door het gebrek aan opvallende signalen denken ouders en leraren soms dat het om ‘gewoon slechte rekenvaardigheid’ gaat, in plaats van een specifieke stoornis.
Dyscalculie en dyslexie kunnen samen gaan
Ondersteunend onderzoek laat daarnaast zien dat dyscalculie en dyslexie kunnen samengaan, wat betekent dat sommige leerlingen beide uitdagingen ervaren, en dat vraagt om gerichte diagnostiek en gecombineerde ondersteuning.
Wat betekent dit voor onderwijs en begeleiding?
- Dyscalculie vraagt om vroege herkenning en duidelijke diagnostische criteria zodat passende hulp kan worden ingezet.
- Net als bij dyslexie moet aandacht voor dyscalculie verankerd worden in leerlingvolgsystemen en zorgplannen binnen scholen.
- Bewustwording bij leerkrachten, ouders en leerlingen zelf blijft essentieel om de onderwijsloopbaan van kinderen met rekenproblemen te ondersteunen.
